W Polsce funkcjonują trzy różne, często mylone świadczenia pieniężne dla seniorów i osób z niepełnosprawnością. Dodatek pielęgnacyjny wypłaca ZUS jako dodatek do emerytury lub renty — automatycznie od 75. roku życia albo na wniosek osobom uznanym za całkowicie niezdolne do pracy i do samodzielnej egzystencji. Zasiłek pielęgnacyjny wypłaca gmina (urząd gminy lub MOPS) na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych — przysługuje m.in. osobom ze znacznym stopniem niepełnosprawności oraz osobom po 75. roku życia, które nie pobierają dodatku pielęgnacyjnego; obu świadczeń nie można pobierać jednocześnie, po przyznaniu dodatku prawo do zasiłku ustaje. Świadczenie uzupełniające (tzw. 500+ dla niesamodzielnych), wypłacane przez ZUS, przysługuje osobom pełnoletnim niezdolnym do samodzielnej egzystencji, po spełnieniu kryterium dochodowego. Osobno funkcjonuje świadczenie wspierające, przyznawane po decyzji WZON. Aktualnych kwot złotówkowych celowo tu nie podano, bo progi i wysokości są weryfikowane co najmniej raz w roku — trzeba je sprawdzić w ZUS, MOPS/OPS lub na gov.pl. Świadczenia te są wartościowym uzupełnieniem dochodu, ale zwykle nie pokrywają w całości kosztów profesjonalnej opieki domowej, dlatego wiele rodzin łączy je z prywatną opieką.