W Polsce seniorzy i ich rodziny mogą korzystać z kilku ścieżek publicznego wsparcia, każda z innymi kryteriami i inną instytucją przyznającą. Usługi opiekuńcze finansowane przez gminę (MOPS/OPS) przysługują głównie osobom wymagającym pomocy w codziennym funkcjonowaniu, zwłaszcza samotnym — zakres, liczbę godzin i odpłatność gmina ustala indywidualnie na podstawie sytuacji dochodowej i rodzinnej. Zasiłek pielęgnacyjny przysługuje m.in. osobom po 75. roku życia oraz ze znacznym stopniem niepełnosprawności, niezależnie od dochodu. Świadczenie uzupełniające (tzw. 500 plus dla osób niesamodzielnych) wypłaca ZUS osobom po 18. roku życia niezdolnym do samodzielnej egzystencji, uzupełniając dochód do progu określonego ustawą. Program Opieka wytchnieniowa, finansowany z Funduszu Solidarnościowego przez Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej i realizowany co roku przez gminy, daje chwilowe odciążenie opiekunom faktycznym. NFZ finansuje pielęgniarską opiekę długoterminową domową dla pacjentów obłożnie i przewlekle chorych niewymagających hospitalizacji — wymaga skierowania lekarza POZ lub specjalisty. Konkretnych kwot świadczeń przewodnik celowo nie podaje, bo są co roku weryfikowane — trzeba je potwierdzać w MOPS/OPS, ZUS lub NFZ. Wsparcie publiczne ma realne ograniczenia: niewielki wymiar godzinowy, kryteria dochodowe, długi czas oczekiwania na decyzję i brak wyboru konkretnego opiekuna, dlatego wiele rodzin łączy je z prywatną opieką domową, uzupełniającą brakujące godziny.