Wsparcie publiczne dla seniorów w Warszawie pochodzi z czterech instytucji, z których każda odpowiada za inny rodzaj pomocy. Wniosek o usługi opiekuńcze (pomoc bytowa i towarzysząca) składa się w dzielnicowym Ośrodku Pomocy Społecznej (OPS) właściwym dla miejsca zamieszkania — nie w Warszawskim Centrum Pomocy Rodzinie (WCPR), które koordynuje programy miejskie, w tym opiekę wytchnieniową, ale samo nie przyjmuje wniosków o usługi opiekuńcze. ZUS obsługuje świadczenia pieniężne (dodatek pielęgnacyjny, świadczenie uzupełniające, świadczenie wspierające), a NFZ (Oddział Mazowiecki) finansuje pielęgniarską opiekę długoterminową domową na podstawie skierowania lekarskiego. Procedura w OPS przebiega w pięciu krokach: znalezienie właściwego dzielnicowego OPS, złożenie wniosku z dokumentacją medyczną i zaświadczeniami o dochodach, wywiad środowiskowy pracownika socjalnego w domu seniora, decyzja administracyjna określająca zakres godzinowy i odpłatność (jednolita w całej Warszawie, zależna od dochodu), a na końcu skierowanie opiekuna — co w praktyce może potrwać kilka tygodni. Usługi z OPS mają zwykle ograniczony wymiar godzinowy, dlatego dla seniora wymagającego codziennej pomocy — zwłaszcza przy demencji, po udarze lub przy ograniczonej mobilności — rodziny często uzupełniają je prywatną opieką, którą można uruchomić zwykle w ciągu 24–48 godzin.