NFZ finansuje w Polsce pielęgniarską opiekę długoterminową domową — świadczenie pielęgniarskie dla pacjentów obłożnie lub przewlekle chorych, którzy nie wymagają hospitalizacji, ale potrzebują intensywnej pielęgnacji w domu: opatrunków, podawania leków, cewnikowania, profilaktyki odleżyn i edukacji rodziny. Skierowanie wystawia lekarz podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) lub specjalista, a kwalifikacja opiera się m.in. na ocenie w skali Barthel, mierzącej samodzielność funkcjonalną pacjenta w podstawowych czynnościach dnia codziennego — wymagany jest wynik poniżej progu określonego przez NFZ, a pacjent musi pozostawać w domu bez wskazań do hospitalizacji. To zupełnie inna usługa niż codzienna opieka domowa: NFZ nie finansuje gotowania, sprzątania, zakupów, pomocy przy myciu i ubieraniu, towarzyszenia, spacerów ani nadzoru nad osobą z demencją — te potrzeby pokrywa gmina (MOPS) albo prywatna opieka. Pielęgniarka NFZ odwiedza pacjenta zazwyczaj kilka razy w tygodniu i realizuje konkretne procedury medyczne, natomiast przez resztę dnia senior może potrzebować pomocy opiekuna. Obie formy wsparcia — pielęgniarska opieka NFZ i codzienna opieka domowa — nie wykluczają się, lecz wzajemnie się uzupełniają: pielęgniarka zajmuje się procedurami medycznymi, a opiekun domowy codzienną pomocą i bezpieczeństwem.