Profilaktyka upadków seniora w domu opiera się na eliminacji typowych zagrożeń w kilku obszarach jednocześnie oraz na stałej obserwacji zmian w sprawności. Najczęstsze przyczyny upadków to luźne dywaniki i zagracone ciągi komunikacyjne, niewystarczające oświetlenie (zwłaszcza nocą), brak uchwytów przy toalecie, wannie i schodach oraz nieodpowiednie obuwie, np. śliskie kapcie. Praktyczna lista bezpiecznego domu obejmuje usunięcie dywaników, lampki nocne LED z czujnikiem ruchu w korytarzu i łazience, solidne poręcze przy schodach, antypoślizgowe maty pod prysznicem oraz trzymanie często używanych przedmiotów w łatwym zasięgu. Osteoporoza znacząco podnosi stawkę: kości tracą gęstość, więc upadek, który u zdrowej osoby skończyłby się stłuczeniem, może u seniora z osteoporozą prowadzić do złamania szyjki kości udowej, kręgosłupa lub nadgarstka i wielomiesięcznej rekonwalescencji — dlatego zapobieganie jest ważniejsze niż leczenie skutków. Opiekun asystuje przy wstawaniu i chodzeniu, pilnuje używania zaleconego sprzętu pomocniczego (laska, balkonik) i zgłasza rodzinie każde potknięcie, zawroty głowy czy niepewniejszy chód. Po upadku nie należy podnosić seniora na siłę przed oceną stanu — trzeba sprawdzić przytomność i możliwość ruchu, a następnie wezwać pomoc; dalszą diagnostykę i leczenie prowadzi lekarz.